Jak dotąd zespołem kierowało 9 jezuitów, na etatach pracowało 42 osoby (w tym 27 jezuitów). Okresowo w redakcji były ponadto zatrudnione 22 osoby (w tym 17 jezuitów). Roczny, dwuletni lub trzyletni staż odbyło 20 jezuitów. Ponadto w wydzielonej redakcji Dziennika Radiowego pracowało 20 osób (w tym tylko 3 jezuitów).

Feliks Lasoń SJ (1900-1973; kierownik Sekcji Polskiej 1938-1951)

Feliks Lasoń urodził się 12 stycznia 1900 roku w Nowej Górze k. Chrzanowa, w rodzinie Jana i Rozalii z domu Mazur. Do Towarzystwa Jezusowego wstąpił 31 sierpnia 1918 roku. Pierwsze 5 lat formacji (nowicjat i trzyletnie studia humanistyczne) odbył w Starej Wsi k. Brzozowa. Następnie w latach 1923-1926 studiował filozofię w Nowym Sączu, po czym przez rok w Wilnie pogłębiał wiadomości z zakresu historii, geografii oraz języków niemieckiego, polskiego i łaciny. Teologię studiował w zakonnym kolegium Bobolanum w Lublinie (1927-1931), gdzie 22 czerwca 1930 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Po dwuletniej pracy duszpasterskiej w Lublinie (1931/32) i Łęczycy (1932/33) został skierowany do Lwowa na Trzecią Probację — roczny kurs duchowości i prawa zakonnego. Kolejno był później w Kaliszu socjuszem mistrza nowicjatu (1934/35) i w Warszawie socjuszem prowincjała (1935-1937). Od 1937 przebywał w Rzymie, gdzie powołany został na sekretarza Antoniego Prešerena, asystenta generała zakonu do spraw asystencji słowiańskiej. Gdy generał Włodzimierz Ledóchowski w 1938 roku utworzył zespół jezuitów przygotowujący dla Radia Watykańskiego „Serwis informacji katolickich” znalazł się w nim również ojciec Feliks Lasoń, któremu powierzono uruchomienie w Radiu Sekcji Polskiej. Pierwszą, stałą audycję po polsku nadał 24 listopada 1938 roku, a pracami w Sekcji kierował do 13 października 1951 roku.

Pracując następnie w archiwum zakonnym w Rzymie często pomagał w przygotowywaniu programów, zwłaszcza w latach 1951-1953, oraz w wakacyjnych okresach lat 1958 i 1959. Po powrocie do Polski pracował duszpastersko w Łodzi, w kościołach przy ulicy Curie Skłodowskiej (1962-1966) i przy ulicy Sienkiewicza (1966-71) oraz przez rok w Poznaniu. W 1972 roku przeniósł się do Kalisza. Tam zmarł 13 sierpnia 1973 roku.

• Drzymała K., Wspomnienia naszych zmarłych 1820-1982, Kraków 1982, III 80-81; Grzebień L., Lasoń Feliks, w: Słownik jezuitów polskich 1564-1990, Kraków 1993 VI 162 (bibliografia); Grzebień L., Feliks Lasoń SJ, w: Sekcja Polska Radia Watykańskiego 1938-1988, Rzym 1990, 279.

Józef Warszawski SJ (1903- 1997; kierownik Sekcji Polskiej 1951-1957)

Józef Warszawski urodził się 9 marca 1903 roku w Hamburgu, w rodzinie Wilhelma i Leokadii z domu Chełkowskiej. Wrócił do kraju gdy Polska odzyskała niepodległość. Uczestniczył w wojnie 1920 roku, po czym ukończył gimnazjum. 9 września 1924 roku wstąpił do zakonu jezuitów w Kaliszu, gdzie odbył dwuletni nowicjat. Kolejno studiował filozofię w Krakowie (1926-1929) i teologię w kolegium „Bobolanum” w Lublinie (1929-1934). Tam 18 czerwca 1933 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Po studiach przez rok kierował biblioteką teologiczną na Bobolanum (1934/35). Następnie wykładał filozofię i prowadził bibliotekę Papieskiego Seminarium Wschodniego w Dubnie (1935/36). Od 1936 roku w Warszawie współpracował z pismami Przegląd Powszechny i Sodalis Marianus. Po rocznej trzeciej probacji odbytej we Lwowie (1937/38) został redaktorem miesięcznika Sodalis Marianus.

W czasie II wojny światowej prowadził konspiracyjną działalność wydawniczą. Jako redaktor Wojskowej Katolickiej Agencji Prasowej bronił Stolicy Apostolskiej przed antypapieską propagandą. Czynnie uczestniczył w Powstaniu Warszawskim: pod pseudonimem „Ojciec Paweł” był kapelanem zgrupowania „Radosław”. Po upadku Powstania dostał się do niemieckiej niewoli, przebywając kolejno w obozach w Żyrardowie, Skierniewicach, Luckenwalde i Sandbostel. Po wyzwoleniu pracował w Niemczech (1945-1948) jako kapelan harcerski i kapelan kobiecego obozu żołnierskiego w Oberlangen. Był organizatorem Zrzeszenia Wydawców i Dziennikarzy Polskich w Niemczech, współzałożycielem Zjednoczenia Polskiego i redaktorem „Biuletynu Informacyjnego”. W latach 1948-1950 w Londynie redagował pismo „Sodalis Marianus”. W 1950 roku wyjechał do Rzymu, gdzie od 13 października 1951 do 13 marca 1957 był kierownikiem Sekcji Polskiej Radia Watykańskiego. Ponadto pracował w Polskim Instytucie Historycznym i redagował seryjne wydawnictwo „Sacrum Poloniae Millenium”. Krótko przebywał w Chicago, po czym w 1959 roku wrócił do Rzymu, gdzie przez kilka lat kierował biblioteką kolegium „Bellarminum”. W 1969 roku przeniósł się do Grottaferrata pod Rzymem, gdzie poświęcił się pracy naukowej i publicystycznej, żywo angażując się w życie polskich środowisk emigracyjnych. Wiosną 1994 wrócił do Warszawy, gdzie zmarł 1 listopada 1997 roku. Odznaczony między innymi Krzyżem Walecznych, Krzyżem Virtuti Militari, Orderem Polonia Restituta, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski i Krzyżem Armii Krajowej, pochowany został na cmentarzu Powązkowskim.

• Darowski R., Józef Warszawski, w: Filozofia jezuitów w Polsce w XX wieku. Próba syntezy — słownik autorów, Kraków 2001, 333-337 (bibliografia); Grzebień L., Warszawski Józef, w: Słownik jezuitów polskich 1564-1990, Kraków 1993 XII 18-19; Grzebień L., Józef Warszawski SJ, w: Sekcja Polska Radia Watykańskiego 1938-1988, Rzym 1990, 280; Paluszkiewicz F., Ojciec Paweł, „Komunikaty” 11-12/1997, 29-31.

Józef Chechelski SJ (1900-1967; kierownik Sekcji Polskiej 1957-1967)

Józef Chechelski urodził się 20 grudnia 1900 roku w Siedlcu k. Chrzanowa, w rodzinie Tomasza i Barbary z domu Góreckiej. Do Towarzystwa Jezusowego wstąpił 13 listopada 1917 roku w Starej Wsi, gdzie odbył dwuletni nowicjat i czteroletnie studia humanistyczne. Następnie studiował filozofię w Nowym Sączu (1923-1926) i teologię na Bobolanum w Lublinie (1926-1930). Tam 23 czerwca 1929 roku otrzymał święcenia kapłańskie. W latach 1930-1939 przebywał w Krakowie, gdzie na Wydziale Filozoficznym Towarzystwa Jezusowego był wykładowcą ontologii i historii filozofii. Równocześnie kierował jezuicką biblioteką filozoficzną i studiował filozofię ścisłą na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1928 roku współpracował z redakcją Przeglądu Powszechnego.

Gdy wybuchła II wojna światowa wyjechał do Francji. Kolejno był kapelanem przy Polskim Liceum w Grenoble (1940) oraz duszpasterzem Polaków w Lyonie (1941-1942) i Tuluzie (1942-1946). Wśród rodaków pracował także w czasie swych trzyletnich studiów filozofii na Uniwersytecie Paryskim. W latach 1949-1957 prowadził ośrodek polonijny w Montceau-les-Mines, gdzie prócz duszpasterstwa rozwinął działalność kulturalną: działało tam 14 polskich organizacji. W tym czasie szczególne dbał o młodzież, dla której organizował również imprezy sportowe. Założony przez niego w La Saule polski zespół folklorystyczny w 1957 roku zdobył pierwsze miejsce na międzynarodowym konkursie tańców ludowych w Charolles.

Od 1957 roku przez dziesięć lat kierował Polską Sekcją Radia Watykańskiego. Prócz relacji z prac Soboru Watykańskiego II i przygotowań do obchodów Millenium Chrztu Polski w programach dbał o popularyzację wiedzy teologicznej, filozoficznej i społecznej. Doświadczony cierpieniem, po operacjach na żołądek, dwunastnicę, wątrobę i usunięciu nerki przez ostatnie pół roku życia był sparaliżowany. Zmarł w Domu Pisarzy w Rzymie 27 czerwca 1967 roku , w obecności swojego następcy w Radiu Watykańskim, ojca Tomasza Rostworowskiego.

• Darowski R., Józef Chechelski, w: Filozofia jezuitów w Polsce w XX wieku. Próba syntezy — słownik autorów, Kraków 2001, 110-111 (bibliografia); Drzymała K., Śp. Ks. Józef Chechelski SJ, opiekun Polonii francuskiej, „Homo Dei” 37/1968 128-129; Grzebień L., Chechelski Józef, w: Słownik jezuitów polskich 1564-1990, Kraków 1993 II 89-90; Grzebień L., Józef Chechelski SJ, w: Sekcja Polska Radia Watykańskiego 1938-1988, Rzym 1990, 281; Sikorski J., Chechelski Józef, w: Encyklopedia Katolicka, Lublin 1979 III 107.

Tomasz Rostworowski SJ (1904-1974; kierownik Sekcji Polskiej 1967-1973)

Tomasz Rostworowski urodził się w Warszawie 9 listopada 1904 roku w rodzinie Karola Pawła i Teresy Romualdy z domu Fudakowskiej. Dzieciństwo spędził w Krakowie, Warszawie, w Vevey i Fryburgu w Szwajcarii oraz w Kijowie, gdzie wraz z matką i braćmi przyjechał po wybuchu wojny w 1914 roku. Od 1918 roku przebywał z rodziną w Lublinie, gdzie uczył się w Szkole Lubelskiej. Tam w 1922 zdał maturę, rok wcześniej kończąc Szkołę Muzyczną im. Stanisława Moniuszki. Przez rok sudiował historię i filozofię na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. 8 listopada 1923 roku wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Po dwuletnim nowicjacie w Starej Wsi studiował filozofię w Nowym Sączu (1925/26) i w Krakowie (1926-1928). Następnie cztery lata przebywał w Wilnie, gdzie był wychowawcą w konwikcie i nauczycielem w niższych klasach Gimnazjum św. Kazimierza. W tym czasie ukończył Wileńskie Konserwatorium Muzyczne (gra na organach, przedmioty teoretyczne) i zdał egzamin dyplomowy na Wydziale Nauczycielskim Konserwatorium Warszawskiego. W latach 1932-1936 studiował teologię w lubelskim kolegium „Bobolanum”, kończąc ją ze stopniem licencjata. Tam 23 czerwca 1935 otrzymał święcenia kapłańskie. Po studiach wrócił do Gimnazjum św. Kazimierza w Wilnie, gdzie uczył śpiewu, prowadził chór, teatr i orkiestrę szkolną. W tym czasie był również prefektem małego seminarium i czynnie angażował się w działalność harcerską. Jako pierwszy jezuita w Polsce, po kursie w 1937 roku, został harcmistrzem. W dniu wybuchu II wojny światowej rozpoczął trzecią probację we Lwowie, którą po rozproszeniu wojennym ukończył w 1940 roku w Starej Wsi. Następnie przez dwa lata zajmował się gospodarczymi sprawami Domu Pisarzy w Warszawie (1940-1942), po czym pracował duszpastersko przy kościele Matki Bożej Łaskawej na Starym Mieście. W czasie okupacji prowadził tajne nauczanie, organizował konspiracyjne koncerty, opiekował się harcerzami („Szare Szeregi”, zuchy im. Zawiszy) oraz zagrożoną młodzieżą (świetlica i kuchnia dla gazeciarzy). Oprócz głoszenia rekolekcji uczył etyki w Szkole Położnych. Pomógł wówczas uratować wielu Żydów. Podczas powstania Warszawskiego był kapelanem Komendy Głównej AK, batalionów Gustaw i Wigry oraz 1112 plutonu osłonowego z 7 Pułku Ułanów Lubelskich (pseudonimy: ksiądz Marek, ojciec Tomasz). Pozostał na Starówce towarzysząc chorym i rannym do końca: na jego oczach hitlerowcy dobili kilkuset ludzi. Zdołał uciec z transportu ocalałych, samotnie przeżywając miesiąc w ruinach spalonego miasta. Następnie jako duszpasterz pracował w Ursusie, Milanówku, Brwinowie oraz przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. Od lutego 1945 roku przebywał w Łodzi, gdzie bp Włodzimierz Jasiński mianował go pierwszym duszpasterzem akademickim miasta. Uczył tam również religii w 4 szkołach, organizował Sodalicję Mariańską i prężnie rozwijającą się organizację pomocy "Caritas Academica". Wraz z o. Janem Piwińskim współorganizował Studium Wyższej Wiedzy Religijnej. Był cenionym rekolekcjonistą i bardzo popularnym spowiednikiem.

W nocy 21/22 stycznia 1950 roku został aresztowany. Oskarżony o działalność antypaństwową w 1951 roku otrzymał wyrok 12 lat więzienia, skrócony w wyniku amnestii do 8 lat. Karę odbywał w Warszawie na Mokotowie i we Wronkach. W wyniku wielorakich starań i ze względu na zły stan zdrowia został zwolniony 20 września 1956 roku. Przez rok był następnie socjuszem magistra nowicjatu w Kaliszu (1956/57), po czym został duszpasterzem akademickim w Lublinie (1957-1961). Z pracy ze studentami zrezygnował „ze względu na wiek” i wrócił do Łodzi, gdzie otoczył duchową opieką katolicką inteligencję (1961-1963). Od 20 października rozpoczął pracę w Sekcji Polskiej Radia Watykańskiego w Rzymie, wspomagając chorego już jej kierownika ojca Józefa Chechelskiego. Po jego zgonie, 27 czerwca 1967 roku, oficjalnie objął kierownictwo Sekcji. W audycjach relacjonował prace II Soboru Watykańskiego, podróże Pawła VI do Ziemi Świętej, Fatimy, Genewy. Aktywny w środowisku polonijnym wiele czasu poświęcił propagowaniu życia i dzieła Mikołaja Kopernika. Jego staraniem, w związku z 500 rocznicą urodzin astronoma, na Monte Mario w Rzymie ponownie otwarto Muzeum Kopernikańskie. Prócz pracy radiowej publikował artykuły w polskich i polonijnych czasopismach. Cały czas prowadził również działalność duszpasterską, zwłaszcza jako rekolekcjonista. W 1973 roku wyjechał do Polski na obchody jubileuszu 50-lecia życia zakonnego. Do Rzymu już nie wrócił: poważnie chory został zwolniony z funkcji kierownika Sekcji Polskiej 24 listopada 1973 roku. Zmarł w opinii świętości 9 marca 1974 w łódzkim szpitalu im. Kopernika. Odznaczony podwójnym Krzyżem Walecznych, Orderem Virtuti Militari i Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami pochowany został w Łodzi, w jezuickim grobowcu na cmentarzu Na Dołach.

• Bejze B. red., Chrześcijanie, Warszawa 1976 II 511-582; Bronowski F., Rostworowski Tomasz, w: Polski Słownik Biograficzny, Wrocław Warszawa-Kraków 1989-1991, XXXII 241-246 (bibliografia); Grzebień L., Rostworowski Tomasz, w: Słownik jezuitów polskich 1564-1990, Kraków 1993 IX 159; Grzebień L., Tomasz Rostworowski SJ, w: Sekcja Polska Radia Watykańskiego 1938-1988, Rzym 1990, 282-283; Paluszkiewicz F., Czarujący duszpasterz, w: Przyszli służyć, Rzym 1985, 81-91; Paluszkiewicz F., Mały słownik jezuitów w Polsce, Warszawa 1995, 196.

Stefan Filipowicz SJ (1973-1980)

Florian Pełka SJ (1980-1991)

Eugeniusz Senko SJ (1991-1995)

Andrzej Majewski SJ (1995-2001)

Józef Polak SJ (2001-)