 |  |
2008-01-29
Benedykt XVI: jałmużna lekarstwem na przywiązanie do bogactw
◊ Jałmużna to konkretna pomoc bliźniemu w potrzebie, a zarazem praktyka ascetyczna o głębokim znaczeniu duchowym. Pomaga przezwyciężać stale grożącą pokusę ubóstwiania bogactw materialnych. Uczy jednocześnie dzielić się z innymi tym, co dzięki Bożej dobroci posiadamy – czytamy w zaprezentowanym 29 stycznia w Watykanie orędziu na zaczynający się już za tydzień Wielki Post. Papież zwraca uwagę, że organizowane w Wielkim Poście zbiórki na ubogich taki właśnie mają cel.
Benedykt XVI przypomina zasadę powszechnego przeznaczenia dóbr materialnych, które mają z tej racji wartość społeczną. Dzielenie się nimi, pomoc potrzebującym, to zatem – bardziej niż akt miłosierdzia – wymóg sprawiedliwości. Ewangelia uczy dawać jałmużnę „w ukryciu”, mając na względzie prawdziwe dobro braci i chwałę Boga, a nie własną korzyść czy zdobycie poklasku. Papież wdzięczny jest Bogu za licznych także dziś ludzi, którzy „z dala od reflektorów medialnego społeczeństwa” wspierają potrzebujących. Zwraca uwagę, że dzielenie się z ubogimi tym, co posiadamy, przygotowuje nas, grzeszników, do przyjęcia Bożego przebaczenia. Jałmużna uczy miłości. W Wielkim Poście mamy brać przykład z Jezusa, który wydał za nas całego siebie. „Gdy chrześcijanin ofiaruje bezinteresownie samego siebie, daje świadectwo, że to nie bogactwo materialne dyktuje prawa istnienia, lecz miłość”. To ona nadaje wartość jałmużnie. Obdarzając innych materialnie, mamy też głosić im Chrystusa, który daje prawdziwe życie – podkreśla Ojciec Święty.
ak/ rv
Kard. Cordes: jałmużną trzeba dysponować godziwie
◊ Prezentując wielkopostne orędzie Benedykta XVI przewodniczący Papieskiej Rady „Cor Unum” wskazał 29 stycznia na powszechną dziś wrażliwość społeczną, będącą dziedzictwem judaizmu i chrześcijaństwa. Tylko w USA działa oficjalnie 1,4 mln placówek pomocy charytatywnej, a ich przychody oblicza się na ponad bilion dolarów. Jednak pewne aspekty finansowe takich instytucji nie zawsze są jasne. W niektórych z nich – jak można się zorientować z rocznych raportów – koszta wewnętrzne pochłaniają prawie połowę przychodów. Kard. Paul Josef Cordes zaproponował zatem, by przy ogłaszaniu zbiórek podawać, jaki procent funduszy dana instytucja zachowuje na własne utrzymanie. Pomogłoby to ofiarodawcom w wyborze takich pośredników, którzy zapewnią dotarcie do potrzebujących jak największej części daru.
Szef watykańskiej dykasterii zwrócił uwagę, że gdy chodzi o instytucje katolickie, ich sposób dysponowania środkami można uznać za wzorowy. W 2006 r. Zakon Maltański na własne potrzeby administracyjne zużył tylko 7 proc. ofiar, Pomoc Kościołowi w Potrzebie – 6 proc., a jeszcze mniej fundacje Jana Pawła II dla Sahelu i „Populorum Progressio” dla Ameryki Łacińskiej, należące do Papieskiej Rady „Cor Unum”. Logistyczno-administracyjne koszta dystrybucji pochłonęły w nich jedynie 3 proc. darów.
Na prezentacji papieskiego orędzia wielkopostnego zostało też przedstawione wspomniane przez kard. Cordesa dzieło Pomocy Kościołowi w Potrzebie. Założył je po II wojnie światowej zmarły przed 5 laty holenderski norbertanin, o. Werenfried van Straaten. Zaczął od pomocy niemieckim uchodźcom, rozciągając ją na pomoc Kościołowi za tzw. wówczas „Żelazną Kurtyną”, a później także w Trzecim Świecie. Dziełu przewodniczy obecnie świecki Szwajcar, Hans-Peter Röthlin. Podkreślił on cele duszpasterskie Pomocy Kościołowi w Potrzebie. Obejmuje to budowę świątyń i rozwijanie tego wszystkiego, co służy ewangelizacji.
„Dziś fundusze zbiera się w 17 krajach – powiedział Hans-Peter Röthlin. – Trzy kraje z korzystających z pomocy same stały się już ofiarodawcami. Są to: Brazylia, Chile i od 2006 r., dzięki Bogu, również Polska. Obecnie mamy ok. 600 tys. dawców, a powierzone nam ofiary wykorzystuje się na pomoc typu duszpasterskiego. Dopiero teraz zaczęliśmy pisać historię dzieła Pomocy Kościołowi w Potrzebie, ale już obecnie możemy powiedzieć, że jest to historia miłości. Ze śmiercią naszego założyciela, o. Werenfrieda, tej miłości nie zabrakło” - dodał Röthlin.
ak/ rv
Papieskie kondolencje po śmierci abp. Christodoulosa
◊ Ojciec Święty przekazał wyrazy współczucia greckiej Cerkwi prawosławnej z powodu śmierci arcybiskupa Aten i całej Grecji, Christodoulosa. W wystosowanym z tej okazji telegramie Benedykt XVI przypomniał braterskie przyjęcie, jakie zmarły przywódca greckiego prawosławia zgotował w Atenach w maju 2001 roku Janowi Pawłowi II, a także jego wizytę w Watykanie w grudniu 2006 roku. „Wydarzenia te otworzyły nową epokę serdecznej współpracy, częstszych kontaktów i głębszej przyjaźni, poszukiwania ściślejszej komunii w kontekście coraz bardziej jednoczącej się Europy” – zauważył Papież.
Jak poinformowano, czwartkowemu pogrzebowi abp Christodoulosa będzie przewodniczył patriarcha Konstantynopola, Bartłomiej I. Weźmie w nim także udział delegacja watykańska. Ojca Świętego będą reprezentowali emerytowany przewodniczący Papieskiej Rady do spraw Kultury kard. Paul Poupard, oraz sekretarz Papieskiej Rady do spraw Popierania Jedności Chrześcijan, bp Brian Farell.
st/ rv
Filipiny: apel o zaangażowanie społeczne
◊ Episkopat Filipin wezwał wiernych do aktywnych i odpowiedzialnych postaw obywatelskich w obliczu wszechobecnej korupcji oraz zdominowania dobra wspólnego przez prywatę. W komunikacie opublikowanym na zakończenie sesji plenarnej (22-25 stycznia) biskupi zachęcili, aby w Wielkim Poście zastanowić się w nad odpowiedzialnością chrześcijan za zło istniejące w życiu społecznym. Głównym tematem poruszanym podczas obrad były zagadnienia rodziny i życia oraz przygotowania do planowanego na lipiec II Krajowego Kongresu Rolników. Episkopat opublikował też list dotyczący handlu ludzkimi narządami.
W dokumencie zwrócono uwagę na ogromną wartość dobrowolnego daru ze strony dawcy organu, przestrzegając jednocześnie przed nadużyciami i wykorzystywaniem ludzi ubogich. Wezwano władze do otoczenia tej kategorii osób szczególną opieką. Biskupi stwierdzają, że handel narządami jest moralnie niedopuszczalny oraz sprzeczny z godnością człowieka. Postulują wprowadzenie ustawodawstwa, które skutecznie wyeliminowałoby ten proceder. Episkopat wskazuje też na potrzebę stosownej edukacji dotyczącej przeszczepów i ofiarowywania swych narządów. Szczególna odpowiedzialność w tej dziedzinie spoczywa na pracownikach służby zdrowia – przypominają filipińscy biskupi.
st/ rv, cbcpnews.com
Kolumbia: sesja episkopatu o misji kobiet
◊ W Bogocie obraduje 84. Konferencja Plenarna Episkopatu Kolumbii. Tematem czterodniowego spotkania jest „Misja kobiety w Kościele i społeczeństwie”. Na sesję inauguracyjną przybyli 28 stycznia nowy nuncjusz apostolski, abp Aldo Cavalli i ambasador Szwecji, Lena Nordström. W serdecznym klimacie spotkania przedstawiono wyniki badań na temat społeczno-politycznej i kulturowej sytuacji kobiet w Kolumbii, przeprowadzonych przez Anę Marie Pereirę i Rosę Emilie Salamancę. Konferencję „Kobieta – forma życia, rozważania antropologiczne” wygłosiła następnie Maria Cristina de Hidalgo.
Temat centralny spotkania biskupów pogłębiany jest w dyskusjach okrągłego stołu, na spotkaniach grup roboczych i regionalnych. „Jako biskupi zgromadziliśmy się, aby wsłuchać się w radości i nadzieje, frustracje i pragnienia kobiet w Kościele i z punktu widzenia Ewangelii lepiej zrozumieć misje chrześcijańską kobiet w Kolumbii” – powiedział przewodniczący obradom bp. Luís Augusto Castro Quiroga. W konferencji plenarnej, która potrwa do 1 lutego, uczestniczy ok. 90 biskupów i arcybiskupów z 76 kościelnych okręgów administracyjnych kraju.
M. Mąka SAC, Kolumbia
Brazylia: kurs dla biskupów o św. Pawle
◊ Postać św. Pawła to temat kursu dla brazylijskich biskupów odbywającego się w Centrum Studiów archidiecezji Rio de Janeiro. Pomysłodawcą corocznych spotkań, poświęconych różnej tematyce, był przed kilkunastu laty kard. Eugenio de Araujo Sales. W tym roku zorganizowano je już po raz siedemnasty.
Otwarcia kursu dokonał 28 stycznia, w godzinach wieczornych, kard. Eusébio Oscar Schaid, arcybiskup Rio de Janeiro. Z okazji ogłoszonego przez Papieża Benedykta XVI roku św. Pawła kilkudniowe spotkanie pasterzy tutejszego Kościoła poświęcone jest Apostołowi Narodów.
W ubiegłych latach z konferencjami zapraszano najczęściej teologów z Rzymu. Jednym z nich był kard. Joseph Ratzinger, ówczesny prefekt Kongregacji Nauki Wiary.
Tegoroczne konferencje głoszą biskupi z Belo Horizonte, Porto Alegre, Palmas i Petrópolis. Tematyka kursu dotyczy chrystologii, eklezjologii, duchowości i osobowości św. Pawła. Z kolei dwaj księża mówią o duchowości i cierpieniu św. Pawła oraz znaczeniu Apostoła Narodów dla działalności misyjnej.
Z. Malczewski TChr, Brazylia
Beatyfikacja ks. Sopoćki: 28 września w Białymstoku
◊ Beatyfikacja Sługi Bożego Michała Sopoćki odbędzie się w niedzielę, 28 września, w Białymstoku. Zagadnienia związane z tym wydarzeniem są m.in. celem wizyty w Rzymie abp. Edwarda Ozorowskiego.
„Mamy przed sobą jakieś pół roku i już rozpoczęliśmy przygotowania – powiedział Radiu Watykańskiemu metropolita białostocki. – W „Białą Niedzielę”, niedzielę Bożego Miłosierdzia rozpoczyna się w naszej archidiecezji nawiedzanie parafii przez obraz Jezusa Miłosiernego. Są powołane dwa komitety: do spraw nawiedzenia oraz do spraw beatyfikacji. W działania tego drugiego komitetu zaangażowani są zarówno duchowni, jak i ludzie świeccy, zwłaszcza władze naszego miasta. Samą uroczystość beatyfikacji chcemy tak przeprowadzić, aby cała archidiecezja, także osoby z zewnątrz, a wiem, że ich będzie dużo, mogły wziąć udział w uroczystościach. Wydaje mi się, że najważniejsze to nie, żeby modlić się do księdza Sopoćki, tylko żeby z nim razem patrzeć w tym samym kierunku. Czyli z nim razem cieszyć się z tej prawdy, że Bóg jest miłosierny” – powiedział abp Ozorowski.
Beatyfikacji ks. Michała Sopoćki przewodniczył będzie kardynał prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych.
st/ rv
Jasna Góra: rekolekcje duszpasterzy robotników
◊ Ponad stu duszpasterzy ludzi pracy uczestniczy na Jasnej Górze w dorocznych dniach skupienia. Czterodniowe rekolekcje są okazją nie tylko do wspólnotowej modlitwy za środowiska robotnicze w Polsce, ale także sposobnością do refleksji i dyskusji nad aktualnymi problemami i wyzwaniami stojącymi przed kapłanami. Księża zastanawiają się, w jaki sposób pomóc ludziom pracy w kształtowaniu ich sumień i charakterów w życiu rodzinnym i zawodowym.
Abp Tadeusz Gocłowski zauważa, że w dzisiejszych środowiskach robotniczych nadal istnieje wielka potrzeba przypominania etosu i godności pracy. Krajowy duszpasterz ludzi pracy podkreśla, że wobec wielkiego problemu emigracji zarobkowej wielkim wyzwaniem jest dziś pomoc tym, którzy opuścili Ojczyznę.
„Jak słyszymy, napotykają oni na różne problemy duszpasterskie związane z praktykami religijnymi, ale również – nie ulega wątpliwości – istnieją problemy związane z postawą moralną w zupełnie obcym środowisku, zwłaszcza, gdy chodzi o zagrożenie stojące przed trwałością związków małżeńskich” – powiedział abp Gocłowski.
Odnosząc się do fali strajków w Polsce, abp Gocłowski podkreślił prawo poszczególnych grup zawodowych do upominania się o zwiększenie wynagrodzenia, ale dodał, że należy pamiętać o dobru wspólnym Ojczyzny, która wciąż zmaga się z doświadczeniami komunizmu. Rekolekcje duszpasterzy Ludzi Pracy zakończą się w czwartek, 31 stycznia.
I. Tyras, Radio Jasna Góra
Rzeszów: okienko nadziei
◊ W Rzeszowie pojawiło się „okienko nadziei”. Jeśli matka po porodzie zdecyduje, że nie chce wychować dziecka, może je przynieść do okienka przy domu dziecka „Mieszko”. Miejsce poświęcone przez biskupa rzeszowskiego Kazimierza Górnego ma uchronić noworodki przed porzuceniem lub śmiercią. Okienko funkcjonuje przez całą dobę. „Okno życia” z powodzeniem działa w Krakowie. Do tej pory osoby anonimowe pozostawiły tam pięcioro nowo narodzonych dzieci.
kdr/ pr, kai
Wietnam: prasa oskarża Kościół
◊ W Wietnamie trwa napięcie w związku ze staraniami wspólnot religijnych o zwrot ich własności. Policja w Hanoi wszczęła śledztwo w sprawie naruszenia porządku publicznego przez wiernych, uczestniczących w czuwaniach modlitewnych w pobliżu byłej delegatury apostolskiej. Od ponad miesiąca domagają się oni zwrotu Kościołowi terenu zawłaszczonego przed pięćdziesięciu laty przez reżim komunistyczny.
29 stycznia wietnamska prasa oskarżyła hierarchię o nadużywanie władzy, podburzanie wiernych do sprzeciwu i powodowanie niepokojów społecznych. Tymczasem przedstawiciele Kościoła przypominają, że zależy im jedynie na zapewnieniu niezbędnych warunków dla normalnej działalności, do czego konieczne jest odzyskanie własności zrabowanej przez komunistów.
st/ ap
Prof. Bartoszewski doktorem h.c. KUL
◊ Prof. Władysław Bartoszewski odebrał doktorat honoris causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Laudację wygłosił prof. Jerzy Kłoczowski. Zaznaczył, że Władysław Bartoszewski jest postacią, która wpisała się na stałe w historię Polski. Dodał, że jest to mąż stanu, cieszący się autorytetem w szerokich kręgach w Polsce i poza jej granicami. Wskazał na świadectwa wybitnych ludzi polityki, intelektualistów, ludzi Kościoła katolickiego, kardynałów, biskupów, a także Żydów, Niemców i Austriaków, wreszcie Polaków różnych opcji.
Odznaczając Władysława Bartoszewskiego najwyższą nagrodą uniwersytetu imienia Jana Pawła II, prof. Kłoczowski przypomniał, że chodzi o osobę bliską Papieżowi w zasadniczej wizji Polski, Europy i świata.
Doktorat honoris causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego nadał Senat uczelni na wniosek Rady Wydziału Nauk Humanistycznych.
kdr/ pr, kai
Konkurs na scenariusz filmu o „Solidarności”
◊ W Polsce powstanie pełnometrażowy film o znaczeniu „Solidarności” dla Europy i świata. W Warszawie ogłoszono konkurs na scenariusz pod hasłem „Solidarność: pierwszy wyłom w murze”.
Agnieszka Holland, która zasiada w jury konkursowym, podkreśla, że film jest potrzebny i oczekiwany. Reżyserka przypomina, że od czasu „Człowieka z żelaza” Andrzeja Wajdy taki film nie powstał. Obraz „Strajk” Volkera Schloendorffa nie zyskał wielkiego zainteresowania, a stał się jedynie przedmiotem ostrej krytyki w naszym kraju. „Nie o to chodzi – dodaje Agnieszka Holland. – Jako społeczeństwo nie dojrzejemy, jeśli nie zmierzymy się z własną narracją na temat własnej historii. Im bardziej subiektywna i twórcza narracja, tym jest ona ciekawsza”.
Konkurs na scenariusz jest otwarty. Prace przyjmuje Polski Instytut Sztuki Filmowej do 30 czerwca. Zwycięzcę poznamy 31 sierpnia, w 27. rocznicę podpisania Porozumień Sierpniowych.
kdr/ pr, kai
Papieskie orędzie na Wielki Post 2008 - dokumentacja
◊
Orędzie
Ojca Świętego Benedykta XVI
na Wielki Post 2008
"Chrystus dla was stał się ubogim"
(por. 2 Kor 8, 9)
Drodzy Bracia i Siostry!
1. Wielki Post każdego roku stwarza nam opatrznościową okazję do refleksji nad sensem i wartością naszego życia chrześcijańskiego i pobudza nas do odkrywania miłosierdzia Bożego, abyśmy sami z kolei stawali się bardziej miłosierni względem braci. W okresie Wielkiego Postu Kościół przypomina pewne szczególne zobowiązania, które w konkretny sposób mają pomagać wiernym w tym procesie wewnętrznej odnowy; są nimi modlitwa, post i jałmużna. W tym roku w tradycyjnym orędziu wielkopostnym pragnę wziąć pod rozwagę praktykę jałmużny, która jest konkretnym sposobem przyjścia z pomocą temu, kto jest w potrzebie, a zarazem praktyką ascetyczną, pozwalającą uwolnić się od przywiązania do dóbr ziemskich. O tym, jak wielka jest siła przyciągania bogactw materialnych i jak wyraźna musi być nasza decyzja nieczynienia z nich bóstwa, mówi w sposób kategoryczny Jezus: „Nie możecie służyć Bogu i Mamonie!” (Łk 16, 13).
Jałmużna pomaga nam przezwyciężyć tę nieustanną pokusę, ucząc nas wychodzenia naprzeciw potrzebom bliźniego i dzielenia się z innymi tym, co dzięki dobroci Bożej posiadamy. Taki jest cel specjalnych zbiórek na rzecz ubogich, organizowanych w okresie Wielkiego Postu w wielu częściach świata. I tak z wewnętrznym oczyszczeniem łączy się konkretny wyraz komunii kościelnej, tak jak było już w pierwotnym Kościele. Mówi o tym św. Paweł w swoich Listach odnośnie do zbiórki na rzecz wspólnoty w Jerozolimie (por. 2 Kor 8-9; Rz 15, 25-27).
2. Ewangelia naucza, że nie jesteśmy właścicielami, lecz zarządcami dóbr, które posiadamy; nie można zatem traktować ich jako wyłącznej własności, lecz trzeba uznać je za środki, którymi posługuje się Pan, wzywając każdego z nas, by stał się pośrednikiem Jego opatrzności względem bliźniego. Jak przypomina Katechizm Kościoła Katolickiego, dobra materialne zyskują wartość społeczną zgodnie z zasadą ich powszechnego przeznaczenia (por. n. 2404).
W Ewangelii Jezus jasno napomina tych, którzy posiadają bogactwa ziemskie i je wykorzystują jedynie dla siebie. Wobec wielkiej rzeszy ludzi, którzy cierpią głód, pozbawieni wszystkiego, brzmią niczym mocny wyrzut słowa św. Jana: „Jeśliby ktoś posiadał na świecie majątek i widział, że brat jego cierpi niedostatek, a zamknął przed nim swe serce, jak może trwać w nim miłość do Boga?” (1 J 3, 17). Tym mocniejsze jest wezwanie do dzielenia się w krajach, gdzie większość ludności stanowią chrześcijanie, albowiem ich odpowiedzialność za tłumy, które cierpią z powodu nędzy i opuszczenia, jest jeszcze większa. Przyjście im z pomocą, bardziej niż aktem miłosierdzia, jest wymogiem sprawiedliwości.
3. Ewangelia uwydatnia charakterystyczną cechę jałmużny chrześcijańskiej: ma być ona dawana w ukryciu. „Niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa – mówi Jezus – aby twoja jałmużna pozostała w ukryciu” (Mt 6, 3-4). A nieco wcześniej powiedział, że nie należy chlubić się własnymi dobrymi czynami, aby nie ryzykować utraty nagrody w niebie (por. Mt 6, 1-2). Uczeń ma troszczyć się o to, aby wszystko służyło większej chwale Boga. Jezus napomina: „Tak niech wasze światło jaśnieje przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie” (Mt 5, 16). Wszystko zatem należy czynić na chwałę Boga, a nie własną. Niech świadomość tego, drodzy bracia i siostry, towarzyszy każdemu gestowi pomocy bliźniemu, nie dopuszczając do tego, aby służył zwracaniu uwagi na samych siebie. Jeżeli wypełniając dobre uczynki nie mamy na względzie chwały Bożej i prawdziwego dobra braci, lecz zabiegamy o korzyści osobiste czy po prostu poklask, nie postępujemy zgodnie z optyką ewangeliczną. We współczesnym społeczeństwie ekspresji wizualnej trzeba zachować dużą czujność, gdyż ta pokusa pojawia się często. Ewangeliczna jałmużna nie jest zwykłą filantropią; jest raczej konkretnym wyrazem miłosiernej miłości, cnoty teologalnej, która wymaga wewnętrznego nawrócenia się na miłość Boga i braci, do naśladowania Jezusa Chrystusa, który umierając na krzyżu, oddał za nas całego siebie. Jak nie dziękować Bogu za tak liczne osoby, które po cichu, z dala od reflektorów medialnego społeczeństwa spełniają w tym duchu wielkoduszne uczynki, wspierając bliźniego w potrzebie? Na niewiele zdaje się dawanie własnych dóbr innym, jeżeli z tego powodu serce napełnia się dumą; dlatego nie szuka u ludzi uznania za swe czyny miłosierdzia ten, kto wie, że Bóg „widzi w ukryciu” i w ukryciu wynagrodzi.
4. Pismo Święte zachęcając nas, abyśmy popatrzyli na jałmużnę w sposób głębszy, sięgając poza wymiar czysto materialny, poucza nas, że więcej radości jest w dawaniu aniżeli w braniu (por. Dz 20, 35). Kiedy naszym postępowaniem powoduje miłość, wyrażamy prawdę naszego istnienia: zostaliśmy bowiem stworzeni nie dla samych siebie, lecz dla Boga i dla braci (por. 2 Kor 5, 15). Ilekroć z miłości do Boga dzielimy się naszymi dobrami z potrzebującym bliźnim, zawsze doświadczamy, że pełnię życia rodzi miłość i że wszystko zwraca się jako błogosławieństwo w postaci pokoju, wewnętrznego zadowolenia i radości. Ojciec niebieski wynagradza nasze jałmużny swoją radością. I jest jeszcze coś więcej: św. Piotr wśród duchowych owoców jałmużny wymienia przebaczenie grzechów. Pisze: „Miłość zakrywa wiele grzechów” (1 P 4, 8). Jak często przypomina liturgia Wielkiego Postu, Bóg daje nam grzesznikom możliwość uzyskania przebaczenia. Dzielenie się z ubogimi tym, co posiadamy, przygotowuje nas do przyjęcia tego daru. Mam na myśli w tej chwili tych, którym ciąży wyrządzone zło i właśnie z tego powodu czują się dalecy od Boga, pełni lęku i niemal niezdolni do Niego się uciec. Zbliżając nas do innych, jałmużna zbliża nas do Boga i może stać się narzędziem prawdziwego nawrócenia i pojednania z Nim i z braćmi.
5. Jałmużna uczy wielkodusznej miłości. Św. Józef Benedykt Cottolengo napominał niejednokrotnie: „Nie liczcie nigdy monet, które dajecie, bowiem ja zawsze powtarzam: jeśli przy dawaniu jałmużny lewa ręka nie ma wiedzieć o tym, co czyni prawa, także prawa nie powinna wiedzieć tego, co sama czyni” (Detti e pensieri, Edilibri, n. 201). W związku z tym niezwykle wymowny jest ewangeliczny epizod, w którym uboga wdowa wrzuca do skarbca świątyni „wszystko, co miała na swe utrzymanie” (Mk 12, 44). Jej mała i niewiele znacząca moneta staje się wiele mówiącym symbolem: ta wdowa daje Bogu nie z tego, co jej zbywa, nie tyle coś, co posiada, lecz to, czym jest – całą siebie.
Ten poruszający epizod jest włączony w opis dni bezpośrednio poprzedzających mękę i śmierć Jezusa, który – jak pisze św. Paweł – stał się ubogi, aby nas swoim ubóstwem ubogacić (por. 2 Kor 8, 9); dał za nas całego siebie. Wielki Post, również poprzez praktykę jałmużny, nakłania nas do tego, abyśmy z Niego brali przykład. Od Niego możemy się nauczyć, jak czynić z naszego życia całkowity dar. Poprzez naśladowanie Go stajemy się zdolni i skłonni dać nie tyle trochę z tego, co posiadamy, lecz nas samych. Czyż cała Ewangelia nie streszcza się w jedynym przykazaniu miłości? Wielkopostna praktyka jałmużny ma być zatem środkiem służącym pogłębianiu naszego chrześcijańskiego powołania. Gdy chrześcijanin ofiaruje bezinteresownie samego siebie, daje świadectwo, że to nie bogactwo materialne dyktuje prawa istnienia, lecz miłość. A zatem tym, co nadaje wartość jałmużnie, jest miłość, która inspiruje różne formy daru, odpowiednio do możliwości i warunków każdego.
6. Drodzy bracia i siostry, Wielki Post zachęca nas, abyśmy „ćwiczyli ducha”, również przez praktykę jałmużny, co pozwoli nam wzrastać w miłości i rozpoznać w ubogich samego Chrystusa. Dzieje Apostolskie opowiadają, że do chromego, który u drzwi świątyni prosił o jałmużnę, apostoł Piotr rzekł: „Nie mam srebra ani złota (...) ale co mam, to ci daję: W imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka, chodź!” (Dz 3, 6). Jałmużna, którą dajemy, to rzecz, będąca znakiem większego daru, jaki możemy ofiarować innym, głosząc Chrystusa i dając o Nim świadectwo – o Tym, w którego imieniu jest prawdziwe życie. Starajmy się zatem w tym okresie indywidualnie i wspólnotowo bardziej przylgnąć do Chrystusa, abyśmy byli świadkami Jego miłości. Niech Maryja, Matka i wierna Służebnica Pańska, pomaga wierzącym toczyć wielkopostną „duchową walkę” bronią modlitwy, postu i jałmużny, aby mogli obchodzić święta wielkanocne odnowieni w duchu. Życząc tego, z radością udzielam wszystkim Apostolskiego Błogosławieństwa.
Watykan, 30 października 2007 r.
Benedictus PP XVI
tekst polski: Papieska Rada Cor Unum
© Radio Watykańskie 2007 - wszelkie prawa zastrzeżone